Groene politiek: geld gaat van arm naar rijk

Datum:
  • zaterdag 29 augustus 2020
  • in
  • Categorie: , , ,
  • Veel politieke partijen suggereren, al is het maar in hun naamgeving, dat groene politiek automatisch ‘links’ zou zijn.

    29-8-2020

    Maar in wezen is veel ervan gericht op het behouden van wat er in 1900 was, de natuur en de temperatuur van toen, en ook vindt er geen overdracht plaats van rijk naar arm maar eerder andersom, schrijft Simon Rozendaal.

    Klimaatbeleid wordt wel vergeleken met een watermeloen. Het oogt groen, maar zet je er een mes in, dan blijkt het rood.
    Ook politieke partijen suggereren, soms zelfs in hun naam (GroenLinks), dat groene politiek links zou zijn. Laten we eerst vaststellen wat links (‘rood’) eigenlijk is. Ik ben inmiddels de kluts kwijt. Vroeger was het simpel. Wie vond dat mensen bij wie het tegenzit ook recht hebben op een fatsoenlijk bestaan, stemde links. Ook was er onderscheid tussen veranderingsgezind (progressief) en behoudend (conservatief).
    Tegenwoordig zijn er geheel nieuwe politieke assenstelsels bijgekomen: de houding tegenover de islam, mensen met een andere kleur of seksuele identiteit, en wat je vindt van zeehelden.

    Groene politici willen de natuur en temperatuur van 1900 terug

    Als u het niet erg vindt, houd ik vast aan de traditionele indeling. Waar plaatsen we groene politici dan? Ze willen de natuur en temperatuur van 1900 terug, ze willen heide, oerbos, regenwoud en drassige polders beschermen. In die zin is natuurbeleid dus behoudend.
    Dit is niet misprijzend bedoeld. Er stond een reportage in NRC over Larense notabelen die weer wuivend graan in die gemeente wilden en daarom de lof zongen van Larens bier, Larens brood en Larense mosterd. Wel wat duurder, want traditionele landbouw heeft een ­lagere opbrengst, maar er stond een foto bij van de ­heren in een wuivend graanveld.
    Ik was meteen fan van de Stichting Oude Landbouwgewassen Laren. Doe mij maar zo’n karnemelkbrood van Sint Jansrogge. Wuivend graan moet behouden blijven.

    In de energietransitie wordt solidariteit met de welgestelden verlangd

    Ook in andere opzichten is groene politiek bepaald niet links. Zo wordt er geen geld van rijk naar arm overgedragen. Mocht er al solidariteit worden verlangd in de energietransitie, dan is het met de welgestelden.
    Een treffend voorbeeld – zijn voornaam helpt – is Rijkman Groenink, voormalig topman van ABN AMRO, die een aandeel had in een megamolen bij Medemblik. Een flink deel van de opbrengst van die molen kwam uit subsidie en andere belastingvoordelen.
    Hier vloeide geld van arm naar rijk. Iets vergelijkbaars geldt voor zonnecellen op daken en elektrische auto’s. Hier gaat geld van de belastingbetaler naar de woningbezitter en de leaserijder en die zijn doorgaans rijker dan de gemiddelde burger.
    Het Duitse weekblad Die Zeit bestempelde dit ooit als het omgekeerde Robin Hood-effect. Waar Robin Hood in het bos bij Nottingham geld van de rijken afpikte om dat onder de armen te verdelen, nemen groene politici met een beroep op de smeltende ijskappen geld af van de ­armen om dat onder de rijken te verdelen.

    Lomborg: wat is er links aan groene politiek?

    Ook de Deense auteur Bjørn Lomborg vraagt zich in zijn nieuwste boek False Alarm af wat er in hemelsnaam links is aan groene politiek. ‘Klimaatbeleid komt in wezen neer op het beperken van de toegang tot goedkope energie. Wanneer energie duurder wordt, betalen we allemaal meer om onze huizen te verwarmen. Maar doordat de armen een groter deel van hun inkomen aan energie uitgeven, treft een prijsstijging hen het zwaarst.’
    Lees ook deze column van Simon Rozendaal over Björn Lomborg: De verkettering van een slimme en dwarse Deen
    Bij de partijen die een krachtig klimaatbeleid voorstaan, wordt ook wel een ander links argument gehanteerd. Door de energietransitie komen er banen bij! Misschien wel tachtigduizend in Nederland!
    Tja. Hoe nuttelozer de activiteit, hoe meer banen, stelde de Franse filosoof Frédéric Bastiat in de negentiende eeuw al vast. Neem een winkelier bij wie een ruit wordt ingeslagen. Dat lijkt nuttig, want de winkelier bestelt een nieuwe ruit bij de glazenmaker. Het geld rolt!
    Bastiat zou zijn vingers aflikken bij de energietransitie. Hoe langer die duurt, hoe minder efficiënt de samenleving wordt ingericht. Zo blijkt nu groene waterstof noodzakelijk om zon en wind iets rendabeler te maken, maar het maken ervan kost vervolgens zoveel energie dat er 30 procent meer windmolenparken nodig zijn.
    Door zonnepanelen te installeren op daken (idem het vervangen van gasleidingen) komen er geen duurzame banen voor Nederlandse arbeiders bij. Die banen zullen, stelde Bas Berkhof – ondernemer in de elektrotechniek – onlangs op de website OpinieZ, tijdelijk worden ingevuld door Oost-Europese arbeidsmigranten.
    Tel uit je winst.
    ELSEVIER

    0 reacties :

    Een reactie posten