Een ambitieus natuurproject van hoog­heemraadschap Hollands Noorderkwartier, uitgevoerd langs de oostelijke oever van het Lage Oude Veer in de ge­meente Anna Paulowna, is lelijk geflopt. Herstel van de omvangrijke schade kost minstens 1,25 miljoen euro.

 

Critici stellen dat Noorderkwar­tier de problemen kon verwach­ten. Een kwestie van ’schoenma­ker houd je bij je leest’. Natuur­ontwikkeling is nu eenmaal geen kerntaak van het waterschap. In 2005 en 2006 werd langs de oos­telijke oever van het Lage Oude Veer een natuuroever aangelegd, over een afstand van 3,3 kilome­ter.

 

Het project werd uitgevoerd onder de paraplu van ’Water Bindt’. Op papier was het een mooi plan. Een brede strook voor de oever zou zogeheten ’plas dras’ worden gezet. Plas in natte tijden met hoog water, dras in de zomer met een lager waterpeil in het Lage Oude Veer. In die natte oeverzone moesten zich allerlei moerasplanten vestigen, vissen zouden er in kunnen paaien, en­zovoorts.

 

Aan de voorzijde van de na­tuuroever werd een simpele ver­dediging tegen het water aange­bracht, bestaande uit palen met latten. De oorspronkelijke, veel steviger oeverbescherming werd er voor verwijderd. De plas dras zone zou zich, zo was de ver­wachting, snel ontwikkelen tot een ecologisch paradijsje voor flora en fauna. Maar de natuur heeft grillen, en geen boodschap aan theoretische bespiegelingen: Hoe fraai ook.

 

Bij harde zuidwesten wind speelden de golven met de sim­pele oeverbescherming. Plas dras werd alleen nog maar plas zon­der één sprietje begroeiing. De berm van een landbouwweg langs de geflopte natuuroever werd weggeslagen, waarna het pad door het water dreigde te worden verzwolgen.

 

Om dat te voorkomen zijn honderden grote, met zand ge­vulde witte plastic zakken langs de oostelijke oever van het Oude Lage Veer aangebracht. Een noodmaatregel, die landschap­pelijk foeilelijk is en bovendien niet afdoende werkt. Het land­bouwpad wordt nog steeds be­dreigd.

 

Noorderkwartier gaat, waar­schijnlijk dit jaar nog, uit een an­der vaatje tappen. De natuuroe­ver blijft, de palen met latten moeten echter plaats maken voor een robuuster verdedigingslinie tegen de wilde baren van het La­ge Oude Veer. Gedacht wordt aan een linie van grove stortsteen. Mogelijk worden daarvoor afge­keurde stenen van de zeewering tussen Camperduin en Petten ge­bruikt.

 

Het water erachter wordt weer met grond en bagger opgevuld tot plas dras niveau, riet en ande­re planten krijgen een tweede kans zich te vestigen.