Klimaatmodellen zijn ongeschikt voor het klimaatbeleid

Datum:
  • vrijdag 8 mei 2020
  • in
  • Categorie: ,
  • En dat wordt door het IPCC zélf bevestigd


    Het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) is leidend bij het wereldwijde onderzoek naar klimaatverandering en stelt adviezen op voor beleidsmakers. 8-5-2020

    Maar hoe bruikbaar zijn de klimaatmodellen op basis waarvan voorspellingen voor de toekomst worden gedaan? Onbruikbaar, betoogt fysicus en chemicus Ferdinand Meeus. En dat vindt het IPCC zelf trouwens ook.

    Opzienbarend

    De belangrijkste, opzienbarende boodschap van het toonaangevende VN Klimaatpanel IPCC staat in een technisch hoofdstuk dat bijna niemand heeft gelezen. Dat wordt nergens vermeld in de belangrijke klimaat-samenvattingen voor beleidsmakers. Laat staan dat die boodschap de media bereikt, of wordt meegenomen in het klimaatbeleid. Daarom geef ik hier deze letterlijke tekst weer, zodat het duidelijk is voor iedereen :
    The climate system is a coupled non-linear chaotic system, and therefore the long-term prediction of future climate states is not possible.
    Vertaling: Klimaat is een gekoppeld niet-lineair chaotisch systeem (van atmosfeer-water-land-ijs) dat fundamenteel onvoorspelbaar is (bron : VN Klimaatpanel IPCC, technisch rapport TAR3, hoofdstuk 14, pag 771).
    Het voorspellen van toekomstig klimaat is dus onmogelijk volgens het IPCC zélf! Voor mensen met wat gezond verstand is dit logisch, omdat klimaat het gemiddelde weer is over een periode van dertig jaar, volgens de definitie van de World Meteorological Organization. En over de betrouwbaarheid van weersvoorspellingen voor een periode langer dan vijf dagen bestaat 100% consensus: die zijn onvoldoende betrouwbaar.

    Onmogelijke voorspellingen

    Helaas zijn alle klimaatplannen gebaseerd op die ‘onmogelijke’ voorspellingen. En worden we wel bijna wekelijks gebombardeerd met alarmerende klimaatvoorspellingen voor 2030-2050 en zelfs tot in 2100, door dezelfde IPCC-wetenschappers. Van onzekerheden bij deze voorspellingen horen we weinig tot niks. Wat klopt er dan niet?
    Wel, het IPCC spreekt subtiel over ‘projecties’ en ‘scenario’s’, en dat klinkt toch wat anders dan ‘voorspellingen’. Bij een voorspelling is het de bedoeling dat deze in de toekomst uitkomt. Een projectie of scenario lijkt op een voorspelling, maar daaraan zijn voorwaarden verbonden. Simpel gezegd gebruikt men het principe van ‘wat als…’ en op basis van een steeds verschillend ‘wat als dit…’ of ‘wat als dat…’ worden allemaal scenario’s  gemaakt.

    Computermodel

    Klimaatwetenschappers stoppen een verzameling van begin-aannames in een computermodel, dat die input dan verwerkt via andere aannames om er een brede waaier van mogelijke uitkomsten mee te fabriceren. Alle modellen gebruiken ‘interne parameters’ om de onoplosbare fysische wetten te parameteriseren en zodanig te tunen (aan de knoppen draaien) totdat er een redelijke overeenkomst is met de bekende historische temperatuurmetingen. Alle modellen hebben bovendien als aanname dat natuurlijke variatie verwaarloosbaar klein is.

    Gegoochel met parameters

    Enkele voorbeelden van processen waarvoor parameters het overnemen, omdat sommige fysische wetten onoplosbaar of onbekend zijn. Dan worden parameters gebruikt om die processen te beschrijven, zoals bij:
    • Wolkenvorming en het effect daarvan op temperatuur
    • Hitteverdeling in oceanen (die 70% van het aard-oppervlak beslaan)
    • Albedo-effect (weerkaatsing) van ijsoppervlakte en sneeuw
    • Aerosol-effect (het effect van kleine druppeltjes/nevels) op absorptie en weerkaatsing van zonlicht.
    Omdat bovengenoemde effecten op de temperatuur onbekend zijn maar wél bestaan, schat men wat dat effect ongeveer zal zijn, door een parameter of variabele te gebruiken die verschillende waarden kan aannemen.

    Tuning

    Met al die ‘geschatte’ parameters gaat men, na eindeloos verschillende waarden daarvoor te hebben ingevuld om een ‘goed’ resultaat te behalen (tuning), verschillende toekomstprojecties draaien. Het is een bij insiders goed bekend feit dat vele modellen voor dezélfde processen werken met tégengestelde parameters, maar toch, na tuning, een redelijke overeenkomst bereiken met de historische temperatuurmetingen. Klimaatwetenschappers passen de parameters net zo lang aan tot hun model een redelijke overeenkomst oplevert met de historische metingen.
    Welaan: dan ‘klopt’ hun model natuurlijk want de echt gemeten temperaturen rollen er netjes uit!

    Zwarte dozen’

    In een artikel van Science spreekt men over de ‘zwarte dozen’ en ‘zwarte saus’ van de klimaatmodel-gemeenschap. En over die zwarte doos-met-saus wordt heel weinig gecommuniceerd, omdat men er bang voor is dat sceptici dit kunnen aangrijpen om de modellen in twijfel te trekken. Een uitzondering is een recent artikel, geschreven na een workshop over klimaatmodellering “The art and science of climate model tuning.
    Daarbij wordt voor het eerst officieel toegegeven dat het IPCC nooit de exacte manier van tuning en parameterisatie heeft opgevraagd voor de klimaatmodellen die zijn gebruikt in het laatste Assessment Report (AR5) betreffende het Climate Model Intercomparison Project (CMIP5).
    Elke onderzoeksgroep had zijn eigen ‘geheime’ zwarte doos-met-saus. Geheim omdat tuning-parameterisatie wordt gezien als confidentiële vuile was, die niet past in de boodschap ‘klimaatmodellen zijn gebaseerd op bekende fysische wetten en zijn voldoende betrouwbaar’. In het artikel wordt plechtig beloofd dat volgende generatie klimaatmodellen (CMIP6, voorzien voor het volgende Assessment Report AR6, publicatie in 2021), wél hun zwarte dozen zullen openbaren.

    Klimaatprojecties

    Er zijn wereldwijd meer dan dertig klimaat-onderzoeksgroepen louter en alleen bezig met modellen. Dat levert indrukwekkende surrealistische ‘projectie-voorspellingen’ voor het klimaat op:
    Officiële grafiek IPCC-rapport AR 5, met update door Ed Hawkins. RCP = Representative Concentration Pathway.
    Onthoud dat alle 178 modellen op een bepaalde manier zijn afgesteld via parameterisatie op de historische temperaturen. U ziet ook dat de breedte van de waaier van mogelijke projecties van klimaattoestanden tegen 2050 redelijk groot is, afhankelijk van de gebruikte aannames en de interne formules van het model. Verder in de toekomst naar 2100 neemt de waaier van mogelijkheden uiteraard versneld toe.

    Ongeschikt voor beleid

    Klimaatwetenschapper Judith Curry zegt in het rapport Climate Models for the layman dan ook duidelijk dat het IPCC onvoldoende communiceert over de structurele onzekerheden in klimaatmodellen. De modellen zijn goed als een nuttig hulpmiddel voor onderzoek, maar ongeschikt voor klimaatbeleid.
    Waarom klimaatmodellen niet deugen :
    1. Klimaatmodellen zijn niet getest en gecertificeerd, zoals dat het geval is voor engineering modellen (een technische beschrijving van een systeem of object)
    2. Voorspellen van het complexe niet-lineaire chaotische klimaatsysteem is fundamenteel onbetrouwbaar en niet geschikt als basis voor klimaatbeleid
    3. Klimaatmodellen zijn niet geschikt om de natuurlijke variatie te onderscheiden van menselijke oorzaken van de temperatuurstijging de laatste 150 jaar
    4. Klimaatmodellen voorspellen te veel opwarming bij stijgende CO2
    5. IPCC-klimaatmodellen hebben als aanname dat de natuurlijke variatie verwaarloosbaar klein is.
    OpinieZ








    0 reacties :

    Een reactie posten